ავთო ვარაზი დაიბადა თბილისში 1926 წლის 25 ოქტომბერს. იგი 1960–1970-იან წლებში ქართული სახელოვნებო და ინტელექტუალური წრეების ერთ-ერთი საკვანძო ფიგურა იყო. მისი სახელოსნო და შემოქმედებითი პოზიცია წარმოადგენდა იმ გარემოს, რომელშიც ჩაისახა და განვითარდა ომისშემგომი არაოფიციალური ხელოვნება და ნონკონფორმული მიმართულებები, რის გამოც ქართველ შემოქმედთა თაობებისთვის იგი განმსაზღვრელ ავტორიტეტს წარმოადგენდა. ცხოვრებასა და ხელოვნებაში უკომპრომისო მხატვარი თავისუფალი იყო საბჭოთა აკადემიური კლიშეებისგან: მისი ხელოვნება აგებული იყო არა საგნების გარეგან აღწერაზე, არამედ მათ შინაგან სტრუქტურულ კავშირებზე, ხოლო ფერწერაში იგი ეძებდა ფერის მეტაფორულ და კონცეპტუალურ შესაძლებლობებს. ვარაზის შემოქმედება ღრმა ანალიტიკური და ფსიქოლოგიური სიღრმით გამოირჩევა, რაც განსაკუთრებით ვლინდება მის პორტრეტულ ნამუშევრებში, სადაც ასახულია ადამიანის ეგზისტენციალური და სულიერი მდგომარეობები. მისი საერთაშორისო აღიარებისა და მნიშვნელობის დასტურია 1977 წლის მაისში ნიუ-იორკის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში (MoMA) გამართული გამოფენა, სადაც დღემდე ინახება მისი ცნობილი ნამუშევარი – „ხარის თავი“.

მისი ნამუშევრებია:
ხერხი ცისფერ ფონზე (1964, შერეული ტექნიკა, 60 x 15 სმ)
ვიოლონო (1974, შერეული ტექნიკა, 51.5 x 70 სმ)
გოგონას პორტრეტი (1965, ტილო, ზეთი, 50.5 x 40 სმ)
ვახტანგ რურუას პორტრეტი (1962, ტილო, ზეთი, 80 x 60 სმ)
ბეატრიჩე (1963, ხე, ჩოგანი, ზარი, მავთული, ზეთი)
მანანა მოსახვევით (1971, მუყაო, ზეთი, ქსოვილი, ზღვის ბალახი, აფიშა)