მზია ჯაფარიძე (დ. 1944, ონი)  –  ქართველი გრაფიკოსი, რომლის შემოქმედების ძირითადი სფეროა დაზგური გრაფიკა, განსაკუთრებით  –  ფერადი ოფორტი. მისი ნამუშევრები XX საუკუნის მეორე ნახევრის ქართული გრაფიკის იმ ტენდენციას უკავშირდება, რომელშიც ეროვნული მოტივები და ყოველდღიური ცხოვრების სცენები ლირიკული, ინდივიდუალური მხატვრული ენით გამოიხატება.

ჯაფარიძემ თავდაპირველად სამხატვრო სასწავლებელში მიიღო განათლება, შემდეგ სწავლა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში განაგრძო. მისი პედაგოგები იყვნენ ლადო გრიგოლია და ლადო ქუთათელაძე. 1975 წელს დაამთავრა გრაფიკის შემოქმედებითი სახელოსნო სერგო ქობულაძის ხელმძღვანელობით.

მის შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს დედაშვილობის, ადამიანური ურთიერთობების, ქალაქისა და ბუნების თემებს. ნამუშევრებს ახასიათებს პოეტური განწყობა, ფერის გამომსახველობითი შესაძლებლობებისადმი ყურადღება და გამოსახულების მრავალმნიშვნელოვნება. ეროვნული ტრადიცია ვლინდება როგორც სიუჟეტებსა და მოტივებში, ისე მათ ემოციურ გააზრებაში.

მხატვრის ნამუშევრებს შორისაა „შემოდგომა“, „ცისფერი დღე“, „თბილისი“, „მშვიდობიანი ცის ქვეშ“, „დედაშვილობა“, „შუადღე“ და „გასეირნება“. ფერადი ოფორტის ტექნიკაში შესრულებულ კომპოზიციებში გრაფიკული ხაზისა და ფერის ურთიერთმიმართება ქმნის ინტიმურ, ზოგჯერ სევდიან ატმოსფეროს.

ჯაფარიძე მონაწილეობდა რესპუბლიკურ გამოფენებში; მისი ნამუშევრები წარმოდგენილი იყო მოსკოვშიც. 1991 წელს გამოქვეყნებული სტატიის მიხედვით, მისი ოფორტები შეძენილი ჰქონდათ საქართველოს კულტურის სამინისტროსა და მუზეუმებს.

მზია ჯაფარიძის გრაფიკაში ყოველდღიური ცხოვრების მოტივები ადამიანის შინაგანი სამყაროს გადმოცემის საშუალებად იქცევა. მისი მხატვრული მიდგომა აერთიანებს ეროვნული ტრადიციის პიროვნულ გააზრებას, შემოქმედებით დამოუკიდებლობასა და ფერისადმი განსაკუთრებულ ინტერესს.

წყარო: ინაშვილი, ინა. „Чувство прекрасного“ [„მშვენიერების განცდა“]. Свободная Грузия, №190, 5 ოქტომბერი, 1991.