ოთარ ჩხარტიშვილი (1938-2006) იყო XX საუკუნის მეორე ნახევრის წამყვანი ქართველი ნონკონფორმისტი მხატვარი და გრაფიკოსი, რომლის შემოქმედებაც ტოტალიტარული რეჟიმისა და ათეიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის იარაღს წარმოადგენდა. ქართულ ხელოვნებაში მან პირველმა დაამკვიდრა ანტიფორმალისტური მიდგომა, სადაც ესთეტიკა კონცეფციას დაუთმო. მისი მხატვრული მემკვიდრეობის ცენტრია 18 წლის მანძილზე შექმნილი ასეულობით ფერწერული ნამუშევრისგან შედგენილი კონცეპტუალური სერია „წელიწადის ოთხი დრო. ჩემი ეზო“, რომელიც რუსთავში, საკუთარი ბინის ფანჯრიდან დანახულ ხედებს ასახავს. ჩხარტიშვილი აქტიურად მონაწილეობდა 1974 წლის ე.წ. ბულდოზერის გამოფენაში და მოსკოვში გამართულ არასანქცირებულ ექსპოზიციებში, ხოლო მისმა კავშირმა მოსკოვის ანდერგრაუნდთან და 1977 წელს ზიმერლის მუზეუმის მიერ კოლაჟ „სპილოს“ შეძენამ სუკ-ის ყურადღება მიიპყრო. როგორც ანტისაბჭოთა მხატვარს, ოფიციალური ჯილდოები არ ჰქონია, მის ძირითად ნამუშევართა შორისაა „ჯინსები“ (1965), „საბჭოთა კავშირის სიკვდილი“ (1977), კოლაჟი „სპილო“ (1977) და „საიდუმლო სერობა“ (1983).

მისი ნამუშევრებია:
გოგონას პორტრეტი (1967, ტილო, ზეთი, 137×127)
ავტოპორტრეტი (1967, ტილო, ზეთი, 80×58)
რუსთავი (ტილო, ზეთი, 90×70)
საიდუმლო სერობა (1983, ასამბლაჟი, 154×218)
გარდაცვლილი ძმის სახსოვრად (40 წელი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ) (1985, ტრიპტიქი, შერეული ტექნიკა, 80×170, 60×150, 60×150)
მილიონი სანთელი (1987, ტილო, ზეთი, 134×110)