ბეჟან შველიძე 60-იანი წლების ქართული ფერწერული სკოლის ერთ-ერთი გამორჩეული წარმომადგენელია, რომელიც საკუთარ ნამუშევრებში იმდროინდელ ყოველდღიურ ყოფას აღწერს. ბეჟან შველიძის შემოქმედება თემატური მრავალფეროვნებით გამოირჩევა. მან დაამთავრა აპოლონ ქუთათელაძის სახელობის თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია, უჩა ჯა­ფა­რი­ძის და სერ­გო ქო­ბუ­ლა­ძის კლა­სი. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მხატ­ვარ­თა კავ­ში­რის წევ­რი, ასე­ვე სა­ქარ­თ­ვე­ლოს დამ­სა­ხუ­რე­ბუ­ლი მხატ­ვა­რი და მხატ­ვარ­თა კავ­ში­რის პრე­მი­ის ლა­უ­რე­ა­ტია. მი­სი ნა­მუ­შევ­რე­ბი და­ცუ­ლია მოს­კო­ვის ტრე­ტი­ა­კო­ვის გა­ლე­რე­ა­ში, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კულ­ტუ­რის სა­მი­ნის­ტ­როს ფონ­დ­ში, ქუ­თა­ი­სის სამ­ხატ­ვ­რო გა­ლე­რე­ა­სა და ბერ­ლი­ნის ჰილ­გე­მა­ნის კერ­ძო კო­ლექ­ცი­ა­ში. აკა­დე­მი­ა­ში პრო­ფე­სო­რის წო­დე­ბა მი­ა­ნი­ჭეს. თა­ვად კი ამ­ბობს, “არ მიყ­ვარს პრო­ფე­სო­რი მხატ­ვ­რე­ბი’”… 80-იან წლებ­ში საკ­მა­ოდ აქ­ტი­უ­რად მუ­შა­ობ­და და იფი­ნე­ბო­და რამ­დე­ნი­მე მხატ­ვარ­თან ერ­თად, მოს­კოვ­ში, სი­რი­ა­ში, სოც. ქვეყ­ნებ­ში.  პირ­ვე­ლი პერ­სო­ნა­ლუ­რი გა­მო­ფე­ნა სწო­რედ ამ ასაკ­ში გა­დაწყ­ვი­ტა. ოჯა­ხუ­რი გა­მო­ფე­ნე­ბიც ბევ­რ­ჯერ ყო­ფი­ლა, ორი­ვე შვი­ლი მხატ­ვა­რია – ლია შვე­ლი­ძე და მურ­თაზ შვე­ლი­ძე.