ბელა ბერძენიშვილის შემოქმედება მრავალმხრივი და სტილისტურად საინტერესო ფენომენია ქართული მხატვრობის ისტორიაში. მისი ნამუშევრები გამოირჩევა ფორმისა და ფერის განსაკუთრებული შეგრძნებით, ხაზისა და კომპოზიციის დახვეწილი რიტმულობით. ხელოვანისთვის დამახასიათებელია როგორც ფერწერული, ისე გრაფიკული აზროვნება, რაც მის ნამუშევრებს ერთდროულად მონუმენტურ და ნარატიულ განზომილებას ანიჭებს.
მან განათლება მიიღო თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, რომელიც 1956 წელს დაამთავრა. მალევე ჩაერთო სამხატვრო ცხოვრებაში – 1958 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში, ხოლო 1966 წლიდან მოღვაწეობდა პედაგოგადაც. 1976 წელს მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული მხატვარის წოდება.
ბერძენიშვილის შემოქმედება მოიცავდა როგორც დაზგურ ფერწერას („ეთერის სიმღერა“, „ძველ წყაროსთან“, „სვანეთის პეიზაჟები“), ასევე გრაფიკასა და წიგნის ილუსტრაციას. განსაკუთრებული ადგილი უკავია ქართული ხალხური ზღაპრებისა და ფოლკლორის თემატიკას. მან გააფორმა „შუშანიკის წამება“ (1975–1976), რაც მის მემკვიდრეობას განსაკუთრებულ კულტურულ მნიშვნელობას ანიჭებს.
ბელა ბერძენიშვილის შემოქმედების განსაკუთრებული მნიშვნელობა თბილისის კულტურულ გარემოში იკვეთება. მის სახელს უკავშირდება სასტუმრო „ივერიის“ დარბაზის კედლის მხატვრობა (1967), რომელიც იმდროინდელი თბილისის არქიტექტურულ და მხატვრულ ერთიანობაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა. ეს ნამუშევარი ქალაქის კულტურულ მეხსიერებაში დღემდე რჩება. მნიშვნელოვანია, რომ ამგვარი პროექტები არა მხოლოდ დეკორატიული, არამედ სიმბოლური დატვირთვაც ჰქონდათ, რადგან ისინი ქმნიდნენ თბილისის იდენტობის მნიშვნელოვან ვიზუალურ ნიშნებს.
ნამუშევრების ჩამონათვალი
დაზგური სურათები
- „ეთერის სიმღერა“ (1957) • „ძველ წყაროსთან“ (1958) • „სვანეთის პეიზაჟები“ (1960–1963) • „ნატურმორტი“ (1958) • „თუშური ჩითები“ (1959) • „ნატურმორტი“ (1962)
კედლის მხატვრობა
- სასტუმრო „ივერიის“ დარბაზის მოხატულობა (1967, თბილისი) • ახალგაზრდული კაფეს ინტერიერი (1979, ჭიათურა)- აღარ არსებობს.
გრაფიკა და ილუსტრაცია
- „მზეო, ამოდი, ამოდი“ (1965) • „ვინც საქმე გააკეთა, პურიც იმან ჭამოს!“ (1972) • იაკობ ცურტაველის „შუშანიკის წამება“ (1975–1976)
